Heel lang geleden woonde er in het verre land Spanje een oude man die Nicolaas van Myra heette. Hij was een eenvoudige en vrome man, die elke dag zijn stukje grond bebouwde en zijn beesten verzorgde. De man was zeer geliefd in zijn dorp, omdat hij altijd deelde van hetgeen zijn kleine landje aan groenten opbracht. Vaak gaf hij zelfs meer weg dan hij zelf kon missen. Jaar in jaar uit woonde Nicolaas daar vredig.
Op een winternacht teisterde een harde storm de streek. De regen stroomde met bakken naar beneden. Bliksemflitsen schoten door de lucht. Het hele land werd wit en ijzig. Het was een verschrikkelijk noodweer. Het was deze nacht, dat er op de deur van Nicolaas van Myra werd geklopt. Het kloppen was zacht en zwak en eerst hoorde hij het niet doordat het werd overstemd door de harde storm. Pas toen het het kloppen wat harder en doordringender werd, werd het door de oude man gehoord. Hij deed gauw de deur open. Buiten stond een vrouw met haar dochtertje, verkleumd van de kou.
“Kom binnen”, zei Nicolaas, “en warm je bij het haardvuur”. De vrouw strompelde met het meisje in haar armen de kamer in en viel op haar knieën van dankbaarheid. Gauw liet hij haar opstaan en begeleidde haar naar het vuur dat warm in de haard knetterde. Hij haalde zijn warme mantel, sloeg die om de vrouw en het meisje heen en ging een stevige maaltijd voor hen klaarmaken. Na het eten legde hij de twee in zijn bed, zodat ze een goede nachtrust zouden hebben. Die nacht werd het dochtertje ernstig ziek. Het meisje had zware kou gevat en er moest hulp worden gehaald. De oude Nicolaas ging de koude stormnacht in op weg naar een kruidenman. Hij liep door de ijzige stormen met sneeuw en hagelbuien, zonder mantel, want daarin lag het zieke kind nog gewikkeld.
Na een poos vechten tegen de storm en koude, kwam hij bij de woning van de kruidenman en klopte aan. Na een tijdje werd opengedaan. “Wat moet je hier?” vroeg de kruidenman bits. Nicolaas vertelde hem van het zieke kind, en vroeg hem mee te gaan naar zijn huisje om te helpen. “Je denkt toch niet dat ik met dit weer naar buiten ga?” was het antwoord dat hij kreeg. “Maar het kind zal sterven als zij geen hulp krijgt, geef mij dan toch wat helende kruiden voor haar mee” smeekte Nicolaas. De deur sloeg met een klap dicht.
De oude Nicolaas strompelde verder. Zijn witte haren en zijn witte baard waaiden langs zijn gezicht. Hoestend, rillend van de kou en met tranen in zijn ogen door de hagel en de storm, liep hij verdrietig over het smalle pad verder. Plotseling kwam hem een oude vrouw tegemoet. “Wat loop je daar treurig,” zei ze, “ga toch naar huis waar het warm en behagelijk is. Toen vertelde Nicolaas haar over het zieke meisje. “Hier,” zei de vrouw, “heb je kruiden, die zullen het kind genezen. Ga nu maar gauw naar huis, voordat het te laat is.” En meteen nadat zij dit had gezegd was zij verdwenen. Rennend en struikelend, haastte Nicolaas zich naar huis. Eenmaal daar aangekomen, begaven zijn krachten het. Hij sleepte zijn verkleumde en rillende lichaam naar het bed waar de moeder met haar dochtertje lagen. Hij maakte een verwarmende en helende thee van de kruiden die de Oude en Wijze Vrouw hem had geschonken, dankbaar dat hij haar had ontmoet en de krachtige kruiden had mogen ontvangen. Het meisje herstelde en hervond haar krachten.
Die nacht stierf Nicolaas. Omdat hij in zijn leven veel deelde met zijn medemensen en hij zelfs zijn eigen leven offerde voor dat van zieke meisje, ontving Nicolaas een prachtig geschenk. Vanaf dat moment mocht hij elk jaar terugkeren naar de Aarde om de mensen te leren elkaar wat van zichzelf te schenken en ook te leren ontvangen van anderen om hen heen.
Zo kan de Heilige en Goede Nicolaas op Aarde in de harten van de mensen voortleven. In de koude winterdagen, aan het begin van de Adventstijd, als de hele Aarde wacht op de komst van het ChristusKracht dat het groeiende Licht op Aarde zal komen brengen, gedenken wij mensen Nicolaas. We geven aan de kinderen en aan elkaar geschenken en we mogen ook leren om daar blij en dankbaar mee te zijn.
Sint Nicolaas wil ons leren om te schenken vanuit Hartkracht en Zielsverlangen. Less is more! Volle aandacht en zelf plezier beleven met het knutselen van surprises, schrijven van een gedicht, een second-hand vertederend cadeautje, kan veel meer zeggen dan een duur gekocht cadeau! In dit leren is kunnen ontvangen en dankbaar kunnen zijn met wat je ontvangt de kern. Kunnen ontvangen met je Hart en je Ziel maakt je blij met wat je ook ontvangt.
